Verena Baldinger, Büdingen, Duitsland

Verena, je werkt als coach voor leidinggevenden. Hoe ben je bij dansmeditatie terechtgekomen?

Mijn zus Gitti is buikdanseres en ik heb een weekend lang met haar buikgedanst. ’s Avonds, toen onze heupen gloeiden, danste ze met ons op „Can I come as I am?“ van Nanni Kloke. Gitti zat in Friedels eerste opleidingsgroep in Duitsland. Bij die dans was ik meteen verkocht. Het duurde echter nog acht jaar voordat ik eindelijk de tijd had vrijgemaakt om bij Friedel te gaan dansen, en dat ook alleen maar omdat iemand me vertelde dat Friedel ermee wilde stoppen. Diep geschrokken dat ik haar zou missen, heb ik me meteen, zonder enige voorkennis, direct voor de opleiding aangemeld.

Welke inspiratie heeft dansen je gegeven? 

Ook al klinkt het misschien wat afgezaagd, het heeft me gered. Mijn werk als coach en seminarleidster in het bedrijfsleven was zo strak geregeld dat zelfs ik alleen nog maar in staccato-stappen door het leven ging, volgens to-do-lijstjes. Meditatie door middel van dans heeft me mijn zachtheid teruggegeven, het toelaten, het stromen.

Heeft de dansmeditatie iets in je leven veranderd of invloed gehad op je werk?

In ieder geval heel veel. De meditatie van de dans heeft me gesteund toen mijn dochter ernstig ziek werd en toen mijn huwelijk op de klippen liep. Ondanks zulke tegenslagen ben ik veel evenwichtiger en zelfverzekerder geworden. Jullie kunnen niet eens opschrijven hoeveel dankbaarheid ik hiervoor in mijn hart voel. Vroeger deed ik alles alleen, maar in de dansmeditatie heb ik geleerd hoe goed ik mee kan dansen zonder veel te kunnen, gedragen door het veld van de andere danseressen en geborgen in een groep. Daardoor werd mijn werk lichter en spontaner, ik vertrouwde veel meer op mezelf en mijn impulsen, volgens het motto: wie niet alles onder controle heeft, heeft de handen vrij voor wat belangrijk is.

Is er een dans of een choreografie die voor jou bijzonder belangrijk is?

In de twintig jaar dat ik met de soefi’s heb gemediteerd, heb ik de dansen van de universele vrede leren kennen en was ik onder de indruk van hun diepe symboliek. Maar tegelijkertijd verveelden de banale passen me ook een beetje. Ik miste toch het dansen zelf. Alle dansen van de MdT zijn danstechnisch interessanter en veel ervan zijn echt artistiek: ze schilderen beelden en mandala’s met het lichaam.

Als ik een favoriete dans moet kiezen – en dat moet ik, want er zijn er zoveel mooie – dan is dat ‘The Path’ van Saskia, over het pad en zijn bochten, of alle dansen van Friedel die dat ene moment van verheffing vieren. Dus als ik er maar één mag noemen, kies ik ‘De Roos’ van Friedel. De dans eindigt met het moment van verheffing en eigenlijk zou ik voor altijd op mijn tenen willen blijven staan. Maar dat kan ik fysiek niet en bovendien is de dans dan voorbij ?.

Zo leert dansen me zoveel over het aardse, loslaten en vergankelijkheid. „Midden in het leven zijn we omringd door de dood“, zegt Wolfgang Schmidbauer, en ik heb deze zin pas echt begrepen toen ik danste. En ook hoe heerlijk het leven wordt door dit besef, dat in eerste instantie zo angstaanjagend klinkt.

Je komt veel mensen tegen. Wat vind je in dit verband belangrijk en wil je met ons delen, bijvoorbeeld een visie, een idee, een beeld, een lied of een tekst?

Wat ik vooral belangrijk vind, is de verbinding vanuit het hart waartoe wij mensen in staat zijn. Soms voel ik me in het bedrijfsleven als een Trojaans paard; ongeacht de titel van het seminar – leiderschap, team, verandering of wat dan ook – het gaat erom mensen weer in contact te brengen met hun hart, zodat ze zelf weten wat ze willen doen en wat juist is.

Ik wil hier aan het einde een gedicht van Hilde Domin plaatsen dat me bijzonder raakt. Hilde Domin was een vriendin van mijn moeder en tegelijkertijd de schrik van mijn jeugd. Tegenwoordig heb ik veel bewondering voor haar gedichten en ook voor haarzelf.

Voor mij betekent het „Doorweekt tot in het diepst van mijn hart“. MdT omvat alle delen van dit gedicht en brengt mij terug naar mijn hart.

We worden ondergedompeld
en gewassen door het water van de zondvloed
We worden doorweekt
tot in het diepst van ons hart

Het verlangen naar het landschap
aan deze kant van de grens van de tranen
is niet goed
het verlangen om de bloeiende lente vast te houden
het verlangen om gespaard te blijven
is niet goed

Het is een mooi verzoek
dat bij zonsopgang de duif
de tak van de olijfboom brengt
dat de vrucht zo kleurrijk is als de bloem
dat zelfs de rozenblaadjes op de grond
een stralende kroon vormen

en dat we uit de vloed
dat we uit de leeuwenkuil en de vurige oven
steeds meer gekwetst en toch steeds heel
telkens opnieuw
naar onszelf
worden teruggebracht.

Hilde Domin

Verena, hartelijk dank dat je je ervaringen met ons deelt.