Astrid Knipping, Seuzach, Zwitserland

Waar heb je de dansmeditatie leren kennen?

Het was een groot evenement, een middag met vredesdansen in Wetzikon, Zwitserland. Ik had ooit een korte opleiding in liturgie en dans gevolgd en daar enkele dansen van Friedel Kloke-Eibl leren kennen. En nu zou Friedel naar Zwitserland komen – een kans om haar zelf te zien, en ook haar dochters Saskia Kloke en Nanni Kloke.
Het maakte grote indruk op mij dat Friedel erin slaagde om met zo'n 200 mensen in een sporthal een spirituele intensiteit te creëren. Vooral de dansen op liederen van Joanne Shenandoah hebben mij diep geraakt. Het was mij meteen duidelijk: deze weg wil ik inslaan, en wel intensief.

Heb je daarna een manier gevonden om de meditatie van de dans verder te verdiepen?

Ja, het dansen op maandag bij Heidi Hafen is voor mij een vast onderdeel van mijn dagelijkse routine geworden. De manier waarop ze dansen begeleidt en overbrengt, straalt voor mij een grote liefde uit – en heel veel vakkennis. En zo groeide in mij de wens om de opleiding tot MdT-docente te volgen, en ik heb het geluk dat ik deze momenteel bij Friedel Kloke-Eibl en Saskia Kloke mag volgen – wat me buitengewoon gelukkig maakt….

Is er door het dansen iets veranderd in je leven?

Wat een vraag – ik moet er even om lachen! Ja, natuurlijk is er iets veranderd: ik dans en dans en dans.
Nee, even serieus. Als theologe ben ik bekend met verschillende manieren om spiritualiteit te ervaren. Voor mij is en wordt de meditatie van de dans steeds meer mijn heel persoonlijke manier om innerlijke werelden steeds verder te ontdekken en samen met anderen te beleven. Voor mij is de meditatie van de dans een eredienst in de allerbeste zin van het woord:
Dienst aan het leven,
Dienst aan de vrede,
Dienst aan de liefde voor alles wat leeft.

Is er een dans en/of een choreografie die je bijzonder na aan het hart ligt?

Een heel lastige vraag – want ik houd van alle dansen. Overigens geniet ik ook enorm van de dansen van Saskia Kloke – ze zijn op een bijzondere manier een meditatiepad voor mij. Je kunt het me elke dag vragen – en misschien noem ik je elke dag een andere dans. En toch: heel typerend en zeer passend voor mij is een dans die heel veel uitdrukt van wat voor mij een sterke innerlijke behoefte is, een roeping misschien. In de ontmoeting met mensen die rouwen, die zwaar leed ervaren, wil ik aan hun zijde staan. Meedragen, gewoon volhouden bij wat op dat moment moet worden doorstaan.
« Komt allen tot mij, die vermoeid en belast bent » – dat is het woord van Jezus hierover. En zo is voor mij als noodpastor de dans « Promise » zeer veelzeggend: gericht op het midden zoek ik de balans, kruis, zet het hartbeen naar voren, centreer mezelf met het gebaar, richt me op en houd de spanning vol, die zich in het verdergaan uitbreidt – het hart uitbreidt.

Is er iets dat voor jou of in je leven essentieel is en dat je met ons wilt delen, bijvoorbeeld een visie, een idee, een afbeelding, een liedje of een tekst?

Sommige mensen hangen magneetjes van hun vakantiebestemmingen op hun koelkast. Bij mij hangt daar dit citaat van Jehuda Amichai:

Op de plek waar wij gelijk hebben,
zullen in het voorjaar nooit bloemen bloeien

De plek waar we gelijk hebben,
is vertrapt en hard als een binnenplaats.

Twijfel en liefde, maar
maken de wereld losser
als een mol, als een ploeg.
En een gefluister wordt hoorbaar
op de plek waar het huis stond,
dat werd verwoest.

Deze tekst van de Duits-Israëlische dichter begeleidt me al
enkele jaren en staat voor mij symbool voor het onderweg zijn.
Ook het pad van de meditatie van de dans is een pad dat verder gaat – wie weet, misschien zelfs verder, naar andere dimensies, naar andere werelden.
En op dit pad zijn twijfel en liefde thuis.

Hartelijk dank, Astrid, dat je je gedachten en ervaringen met ons deelt!